Oto definicja rodziny, którą znajdziecie w internecie:
„grupa składająca się z rodziców i dzieci, mieszkająca w jednym domu”.
Banał, prawda?
Jestem najstarsza…
na mnie spada cała odpowiedzialność,
ale nigdy chwała.
Będzie zimno, John.
Bierzesz kocyk?
Tata jest prawdziwym superbohaterem.
Zawodowo ratuje ludzi.
Scout to typowe drugie dziecko.
Stara się odnaleźć,
ale to nie jest łatwe, kiedy jest się w cieniu mojego ojca.
Taylor, moja młodsza siostra.
Wkurza mnie, że jest geniuszką,
ale nie przyznaję się do tego.
No i mama.
Nasza skała.
Ale wszystko się pokomplikowało.
To była nasza rodzina.
Westowie.
Rodzina.
No już!
A przynajmniej jej wariacja.
Proste?
Wymiatamy!
Nie do końca.
Dość majsterkowania. Zrób lekcje.
Nie czaję tej matematyki.
Mnie uczyli zwykłej matematyki, poproś tatę.
Ma nocną zmianę, utknęłam z tobą.
Umiesz programować, umiesz budować te maleństwa,
a przerasta cię matma?
To coś innego.
Coś całkiem innego.
Twoje narodziny dowodzą, że jestem beznadziejna z matematyki.
I tak sprawdziłabym wyniki w sieci.
Zamknij lodówkę, zaraz kolacja.
No już.
Cześć!
Oto i ona.
Pokochasz to zioło.
Pochodzi z partii, którą handlowała matka Chrisa Bosha.
- Udowodnij to. - Dobra.
- Wszystko gra? - Tak.
To dobrze.
Tak, jest w środku.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdzie dziewczyny?
Co się stało?
O rany, co się stało?
Co się stało?
Robiła kolację.
I nagle...
- Co jest? - Upadła.
Od razu ją wzięli. Nie wiem, o co chodzi.
Spokojnie, oddychaj.
Będzie dobrze.
Dobrze.
Wszystkiego się dowiem.
- Przyjęliście właśnie moją żonę. - Zaraz przyjdzie lekarz.
Nic jej nie jest?
Proszę poczekać na lekarza.
Wszystko gra.
Nie wiemy, o co chodzi.
Nie mogłaś jej pomóc.
Twoja siostra jest twarda. Nic jej nie będzie.
Przyszedł lekarz.
- Pan West? - Tak.
- Co z nią? - Jej stan jest stabilny.
Mogę ją zobaczyć?
Musimy porozmawiać.
Pańska żona jest tutaj, bo jej organy przestają działać.
Ma grypę.
Ma objawy grypy.
Gdy jej stan się ustabilizował, zrobiliśmy testy.
Zauważyliśmy zgrubienie otrzewnej, więc zleciliśmy biopsję.
Musimy poczekać z diagnozą na wyniki,
ale obawiamy się złośliwego guza.
Rak.
Kocham cię.
Cześć, West.
- Wszystko gra? - Tak.
Wiedzą, co mi jest?
Ustalają to.
Nie wiedzą.
Nic ci nie będzie.
Dobra?
Tak.
Według Magazynu Najemników
byłabym kiepskim strzelcem wyborowym…
Wybacz.
Kiedy przyjechałaś?
Pół godziny temu.
Nie mogłam tam stać i czekać, znasz mnie.
Co ci powiedzieli?
Czekamy na wyniki.
- Laboratorium w Ohio. - Jak się czuje?
Jak gwiazda rocka.
No tak, leżysz cały dzień w łóżku,
z wbitą w żyłę igłą.
Prawdziwa gwiazda rocka.
Musi być ze mną źle, skoro wpada siostra z Turtle Island Bay.
Wiesz, że kocham szpitalne automaty.
No chodź.
Będzie dobrze.
Ohio.
Tak, tam mają laboratorium.
Będzie dobrze.
A jak nie?
Wtedy to naprawimy.
Magią.
Mam dla ciebie nowość.
Kiepska publika.
To przez morfinę.
Cały czas odpływa.
Dziękuję.
Mówiłeś dzieciom?
Nie powiem, dopóki nie będziemy mieli pewności.
Możesz na mnie liczyć.
Doceniam to, ale masz własne życie.
Co z twoim nowym chłopakiem?
Jak on się nazywał?
Chyba był żeglarzem, ten po Alexie.
Nie wymawiaj tego imienia.
No tak.
A tamten tylko mieszkał na łodzi.
I to z byłą żoną
Tylko dlatego, że jestem tu z wami,
nie kupiłam jeszcze terapeutycznej świnki.
Długa historia, nie pytaj.
Pozwól mi pomóc.
To lekarz.
Ja pójdę po dzieci.
Wezmę je na piwo.
Dzięki.
To nie są miłe informacje.
Wyniki biopsji są jednoznaczne, to rak.
Dlatego wysłaliśmy próbkę do Ohio.
Nie wiemy, gdzie się zaczął.
Ale wiemy, że są przerzuty.
Co to znaczy?
Stadium 4.
Jest wszędzie.
W takich sytuacjach
upewniamy się, że pacjenci i ich rodziny…
znają możliwości.
Ona umrze? O to panu chodzi?
Nie ma żadnych szans?
- Mamy nic nie robić? - Opinia innego lekarza…
Na pewno się upewnimy!
- To jasne! - John, proszę cię!
Ile mam czasu?
Ile czasu?
Za mało.
Wszystko gra?
Kiedy ktoś cię ciągle o to pyta, to jest jeszcze gorzej.
Słuchaj...
nie mów o tym nikomu, ale popłakałem się na myśl o tej sytuacji.
A płakałem tylko…
Ze trzy razy w życiu.
Wiecie ile…
Ile ma czasu zanim…
no wiesz.
To chodząca bomba.
Może dni, może miesiące.
Rozmawiałaś ze starym?
Nie.
I nie będę.
Musisz mu powiedzieć.
Musi wiedzieć.
To go zabije.
A ona i tak umrze.
Inaczej to zabije ciebie.
Poradzę sobie.
Widzę.
No co ty.
Skarbie...
To nie jest twoja wina.
Czemu miałaby być?
Dobrze.
Chcesz o tym pogadać?
Jest mi przykro, że chorujesz
i że umrzesz, ale nic nie poradzę, mogę najwyżej płakać po fakcie.
Musimy o tym porozmawiać.
Porozmawiajmy.
- Maddie… - Jak mogłaś?
Nie wiem, co powiedzieć.
Jak mogłaś nam to zrobić?
Zrobić to tacie…
Wybacz, ale…
Potrzebuję cię.
Potrzebujemy cię.
Przepraszam.
Wszystko wyjaśnię…
Nie wiedziałem, że tu jesteś.
Ona…
I co z awansem?
Nie wiadomo,
ale wszystko wygląda dobrze.
Wiesz, o czym dzisiaj myślałam?
O czym?
O festynie.
O cholernym festynie.
Przesuń się.
Cholerny festyn.
Wydałem na tę nagrodę wszystkie pieniądze.
A ty nawet nie lubisz misiów...
Przerażają mnie,
ale tak bardzo chciałeś coś dla mnie wygrać.
To prawda.
Kocham cię, misiu.
Ja ciebie też.
Przejdziemy przez to.
Wiesz o tym, prawda?
Wiem.
Ale musimy o tym porozmawiać.
Wiem.
Nie teraz.
- To kiedy? - Nie wiem.
Wkrótce.
Może nie być wkrótce.
Wiesz, czego chcę?
Czego?
Żebyśmy wrócili na ten festyn.
- Dobrze. - Tak?
Było dobrze, John.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dziękujemy za jedzenie i za kozacką ciocię Charlie.
I za mamę.
Za to, że jest z nami.
Potrzebujemy jej.
Amen.
To jedzmy.
- Bo wystygnie. - Sałatka powinna być zimna.
Mały komik.
Zobaczymy się dzisiaj z mamą?
Jest zmęczona, dajmy jej odpocząć.
Gdzie Maddie?
Była wkurzona.
Albo farbuje włosy albo robi tatuaż.
Albo i to i to.
Starczy ci chleba?
Życie jest porąbane.
Najpierw mówisz: „To do jutra”,
a potem…
już jej nie ma.
Nawet się nie pożegnaliśmy.
Poszło tak szybko.
SZEŚĆ TYGODNI PÓŹNIEJ
WEZWANIE DO ZAPŁATY
No kurwa…
Maddie!
Scout!
- Gdzie Maddie? - Nie wiem.
Nie wróciła ze szkoły.
No i zrobiłem kolację.
Coś jeszcze jest.
Ten spalony kurczak?
Według Taylor węgiel wspomaga naturalne oczyszczenie.
A mówiła o wspomaganiu zmywania?
- Miałem to zrobić później. - Teraz.
Mam dość wracania do katastrofy.
Dobrze.
Już.
Przepraszam.
Jest po trzeciej, co ty sobie wyobrażasz?
Nic.
O to chodzi…
Panie władzo tato.
I jesteś pijana. Świetnie.
No i naćpana.
Zostawiłaś rodzeństwo same.
Nagle jestem rodzicem?
Skoro tak, to akurat jutro będę potrzebowała auta.
Maddie.
Wiem, że jest ci ciężko
- i wiem, że… - Nie.
Nic o mnie nie wiesz.
Nic nie wiesz o niczym.
Zwłaszcza o mamie.
Czemu to mówisz?
Idź spać.
Rano porozmawiamy.
Dobry pomysł, tato.
Rano.
Dobranoc.
Cierpliwości.
Straciła matkę.
Naciskając możesz wszystko pogorszyć.
Może być gorzej niż powroty po pijaku i narkotyki?
Musi popełniać błędy i się na nich uczyć.
Musi wiedzieć, jakie są konsekwencje.
Brzmisz jak mój ojciec.
Nie mów tak, proszę.
Naprawdę.
Mam do was wrócić?
Albo wy przyjedźcie tutaj.
Chłopaki!
Chodzi o dolne łożyska
Wrócić tam?
Będę dowódcą i mam wracać do Dolnego Nigdzie?
Jesteś zły, rozumiem, ale odpuść jej.
Słuchaj…
nie zrozumiesz tego.
Nie masz dzieci.
Prawda?
Muszę lecieć.
Dobry plan,
bo jeszcze zabrzmisz jak dupek.
Nie cierpię tego widoku.
Znam cię od szóstej klasy.
Jest ci źle.
To nie ty.
Po prostu…
Wszystko się zmieniło.
Wszystko mi o niej przypomina.
Wszystko.
Jakby ciągle tu była…
ale jej nie ma.
Po prostu…
Nie wiem, kim teraz jestem.
Drugim kapitanem drużyny zapaśniczej.
Jedynej niezłej drużyny w tej szkole.
Wielu ludziom na tobie bardzo zależy.
Tym właśnie jesteś.
- Moment… - Co?
Chciałam cię pocałować od…
od szóstej klasy, kiedy wepchnąłeś mnie w zaspę.
- To był pocałunek. - Tak?
Czemu tyle czekałeś na drugi?
Będę cię wspierała.
Zawsze.
SPRAWDZIAN
Nie…
Wszystko gra?
Taylor?
Serio?
Do zobaczenia.
Uroczo.
O co ci chodzi?
- Mnie? - Tak, tobie.
Chyba nie mogę teraz się bawić w nas.
Co?
Czego oczekujesz?
Jest mi przykro, że twoja mama nie żyje…
ale to nie moja wina.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Będę szczery.
Chcą innego dowódcy.
Boyd dostał awans.
To była moja robota.
Góra odchodzi od dowódców technicznych a skłania się w kierunku…
Osobowości.
Obaj wiemy, że najlepiej się nadaję.
Zasłużyłem.
Jesteś dobrym liderem,
jak jest dobrze, to jesteś przykładem,
ale zdarza ci się być oziębłym.
Skupiasz się tylko na technice.
To tyle?
Nie przejmuj się awansem.
Skup się teraz na rodzinie.
Cześć.
Co jest?
Co się stało?
Poległam na sprawdzianie z matmy.
Jakby mój mózg wyszedł.
Nie mogło być aż tak źle.
Chodź do mnie.
Przykro mi.
Chodź, pogadamy o tym.
Jest dobrze.
Nie rozumiesz.
Nie odpowiedziałam na żadne pytanie.
Wybiegłam z klasy.
Musiałam się wrócić po plecak i wszyscy się śmiali.
Odłączenie mózgu?
To już koniec.
Bardzo mi przykro.
Zanim mama odeszła,
kiedy było ci ciężko…
co robiła, żeby poprawić ci humor?
Robiła mi kanapkę z Nutellą.
Stara sztuczka.
Czemu na to nie wpadłem?
No chodź.
Nutella raz…
Nic mi nie jest, ale to nie to samo.
Patrz.
Nutella, chleb…
Zapleśniał.
Świetnie.
Może tu?
Tęsknię za nią.
Ja też…
Nie jesteś jak ona.
Wiem.
Możesz ze mną zawsze porozmawiać.
Nieprawda.
Jak to?
Jesteś robotem.
Dajesz właściwe rady, ale…
- to nie są dobre rady. - Robot daje właściwe rady…
Dokładnie.
Porozmawiam z panią Gelb, powtórzysz sprawdzian.
A jak się nie zgodzi?
To trudno.
Za drugim razem się uda?
Tak.
To spróbujmy.
Nie masz nic do stracenia.
Panno West, zapraszam.
- Wszystko wyjaśnię. - Co?
Zaatakowałaś ją.
Właśnie opuszczasz areszt.
To nie moja wina.
To czyja?
Mam już tego dość.
Męczy mnie ta samolubność i destruktywność.
Ciebie to męczy?
Jak na ratownika lubisz grać ofiarę.
Ofiarę?
Nie dostałem awansu, nie mam oszczędności, straciłem żonę
a moje dzieci się buntują.
Nie rozumiesz.
Czego?
- Byłem pobłażliwy. - Tato!
Pijesz i Bóg wie co jeszcze robisz.
Seks też?
- Nie odpowiem na to. - Dobrze.
Teraz napaść?
Mam dość, Madeline, rozumiesz?
- Masz beznadziejne nastawienie. - Ja?
Nie wierzę.
Kiedy umarła twoja mama?
Nie używaj matki jako wymówki.
Wyrzucą cię ze szkoły.
Pójdę do innej.
Możesz pójść do poprawczaka.
Myślałaś o tym? Mogą nas pozwać, wziąć wszystko,
- choć nie ma tego dużo. - Dość!
Nie jesteś wsparciem. Ty nie rozmawiasz, ty mówisz.
Mama nas słuchała.
Dałam ciała. Jestem dzieckiem.
- Mogę popełniać błędy. - Błędy? Owszem.
Nie wykroczenia.
Co by pomyślała matka?
Nie chodzi o nią!
Nic nie wiesz.
Czego nie wiem?
Nie dogadywałyście się, ale musisz się ogarnąć.
Mówię do ciebie.
Ogarnij się.
Może oboje powinniśmy.
Poczekam w aucie.
- Proszę. - Dzięki.
Nie ma za co.
Polecasz placek?
Jest pyszny, jak zawsze.
- Zjem kawałek. - Świetnie.
Mogę o coś spytać?
Serio idziesz na emeryturę?
Od 25 lat jestem dowódcą.
Ratownikiem od 40.
Czas na wycieczkę marzeń do Brazylii.
- Fajnie. - Mam jeszcze miesiąc.
- Mają już kogoś? - Szukają.
Ciężko tu znaleźć porządnych ludzi.
Znasz może kogoś?
Pamiętasz mojego szwagra?
Wielki John West.
Nasz najlepszy sportowiec.
Czemu pytasz?
- Wyglądasz jak mama. - Jak oszustka.
Czemu to tyle trwa?
Rodzina Kathy nie wniesie zarzutów.
Świetnie.
Jest haczyk.
- Jaki? - Pójdziesz na terapię.
Terapię?
- Z psychologiem? - Tak.
Do dupy.
Poprawczak jest do dupy.
To dar.
Zgadza się.
To zaszczyt, ale szczerze mówiąc
nie szukałem nowej pracy.
Masz kwalifikacje.
Nawet zbyt wysokie.
To mały posterunek.
Byłbyś sam z Simmonsem.
Jest zarozumiały, ale to dobry gość.
Reszta to ochotnicy.
No nie wiem.
To duża sprawa.
Miasto oberwało w ostatnich latach.
Ale to dobre miejsce…
Przydałby się tu ktoś taki jak ty.
Tylko tyle.
Doceniam ofertę.
Dam znać wkrótce.
Dobra. Dziękuję.
Dzięki, Harry.
O co chodzi?
No proszę, przyszła.
Co myślicie o wyprowadzce?
Do większego domu?
Chcę mieć piwnicę.
Do Turtle Island Bay, do cioci Charlie.
Gdzie?
O nie.
Zrymowałam, prawda?
Nie ma mowy, ja…
Mam tu dziewczynę…
Naprawdę, Alison.
- Ta Alison? - Tak.
Nie pomyślałabym.
- To żart? - Nie.
- Mówię serio. - Nie wierzę, że to robisz.
To dobry pomysł.
Jasne. Zawsze się z nim zgadzasz.
Nieprawda.
- Nie bądź jędzą. - Kto tak teraz mówi?
Jakoś nie mam ochoty
- gnić w poprawczaku… - Zaraz ci…
Dość. Posłuchajcie.
Robię wszystko, co w mojej mocy i…
Wiem, że…
Strata mamy była dla nas ciosem. Proszę was…
Nie obchodzi cię nasze zdanie.
Nieprawda.
Musicie zrozumieć sytuację.
Zaoferowali mi pracę.
Nie skonsultowałeś tego z nami?
Zepsułeś mi życie.
Nie możemy tu zostać, bo…
Nie stać nas.
To skomplikowane.
Co?
Mamy szansę na nowy początek.
Byłbym dowódcą.
Kiedy?
Koniec miesiąca.
Dzieciaki się nie ucieszyły?
Jedno owszem, a spodziewałem się zera.
Jeden celny na trzy, wynik godny legendy.
Znowu baseball, gubię się.
Taylor jest po mojej stronie.
To dobrze, bo najdłużej będzie w domu.
Pozostała dwójka? Dużo gorzej.
To świetna decyzja, zobaczysz.
Będzie świetnie.
Dla ciebie, dla nas wszystkich.
Mam nadzieję.
Boję się, że tracę dzieci.
Nie.
Alison, proszę.
Nie stracisz ich.
Na pewno nie na zawsze.
Na pewno możemy u ciebie zostać zanim coś znajdziemy?
Musicie.
Jesteśmy rodziną.
TAŃCZĄC W PRZESTWORZACH
Oj tak.
Może wreszcie wyjdziemy na prostą.
Oby.
Gorzej być nie może, prawda?
Dzięki, Charlie.
Naprawdę.
Nie ma za co.
Do usłyszenia.
„Kiedy życie daje ci cytryny, rób lemoniadę”.
Znacie to?
Durne powiedzenie.
Tłumaczenie napisów: Jędrzej Kogut